حالیا معجزه باران را باور کن

و سخاوت را در چشم چمن زار ببین

و محبت را در روح نسیم

که در این کوچه تنگ با همین دست تهی

روز میلاد اقاقی ها را جشن میگیرد

خاک جان یافته است

تو چرا سنگ شدی تو چرا این همه دلتنگ شدی؟

باز کن پنجره ها را و بهاران رو تماشا کن.......

                                                                                                          فریدون مشیری

امسال هم مثل همه سالها شروع شد برام ولی با شروع وبلاگ نویسی و وبلاگ خونی تقریبا مسیر جدیدی رو رو پیدا کردم .

یعنی : بعضی وقتا حس میکردم کسی مثل من توی این دنیایی که منو احاطه کرده نیست .دنیایی که منتهی میشد به شهر کوچیک خودم میدونستم حرفای من و افکارم برای این آدمها اینقدر عجیب هست که گاه ممکنه فکر کنن من کافرم یا دیوونه و برا همین چند سالی میشد که تغیر مسیر داده بودم و شده بوده بودم مثل اونا ولی سخت بود نقش کسی رو بازی کنم که نبودم گاهی از قالبی که برا من نبودم میومدم بیرون و میشدم خود خودم ولی توی شبهای تنهایی یا توی کوه وقتی میرفتم برا کوهپیمایی طولانی .توی کوه آدمهایی هستن که افکارشون بلنده بلند به اندازه کوه هایی که میری برا فتحشون.

من امسال تنها کار درستی که کردم خوندن وبلاگهای دوستام بوده .اینکه خودمو پیدا کردم و فهمیدم من تنها نیستم دستهایی هستن که توی تاریکی منتظرن تا دستهای منو بگیرن .

قلبم امسال خونه تکونی چندانی نیاز نداشت .فقط چند مورد کینه کوچولو بود که خیلی سعی کردم بیرونشون کنم ولی نمیدونم چرا جا خوش کردن و هنوز نرفتن شاید چون چیزایی بودن که با غرورم در ارتباط بودن.

امید به اینکه همتون سال خوبی رو شروع کنید و امیدوارم به من چشمانی باز بده و به قول اریک من خودمو پیدا کنم قبل از اون که از اینجا بروم .

روباه گفت :خدانگهدار....اما رازی که گفتم خیلی ساده است..

جز با چشم دل هیچی را چنان که باید نمی شود دید .نهاد و گوهر را چشم سر نمی بیند.....

و....آدمها فراموش کرده اند ولی تو نباید فراموش کنی تو تا زنده ای نسبت به آنی که اهلی کرده ای مسئولی تو مسئول گلتی....

همیشه وقتی بحث عشق پیش میاد بلافاصله ثکث هم دنبالش میاد نمی دونم چرا ؟؟؟

گاهی ما عشق رو چنان افلاطونی میگیریم که هیچ جایی برای ابراز ثکث نیست و گاهی از آن طرف بام میافتیم و آخرین درجه عشق رو در رختخواب مجسم میکنیم ....

کدوومه ؟ شاید هیچ کدوم و ساید هر دو .به هرحال عشقم یه نوع احساسه که هنوز هیچ انسانی براش تعریفی نداشته و هر کسی هم ازش برداشتی کرده ولی بحث من عشق نیست بلکه پای دیگه اون ثکثه!ثکث رو حداقل میشه زیر ذره بین آورد و تجزیه و تحلیل کرد پس راحت تر میشه درمورد نظر داد تا چیزی که هیچ دو انسانی براش یه تعریف نیاوردن!

گاهی اوقات که بحثی پیش میاد و با دوستام سر این موضوع حرفمون بشه من هیچ مخالفتی ندارم با خوده غریزه ثکث چون یه چیزی که هست رو نمیشه انکار کرد! ؟ من معتقدم ثکث هم مثل دیگر احساسات و غرایز ماست من همون طوری که وقتی گرسنه میشم و بدون خجالت از دیگران غذا میخورم و یا وقتی تشنه میشم بدون سرخ و سفید شدن هر جا باشم یه لیوان گیر میارم و یه دل سیر آب میخورم پس باید در مورد این غریزه اسمش رو نبر هم اینجوری باشه .یعنی هروقت من احساس نیاز کنم بدون شرم باید ابراز کنم و حتی ارضا بشوم .مگه غیره اینه که فروید معتقده تمام عقده های بشریت به همین حس برمیگرده حالا من کاری ندارم آقای فروید چقدر درست گفتن .میخوام بگم من مخالف بودن ارضا این حس نیستم.

و گاهی با تمام سرکوبی که از سوی جامعه میشه در ما بیدار میشه و حالا بسته به شرایط خانوادگی یا جنسیتمون میتونیم بهش رسیدگی کنیم یا نه !(مثل اینه که آدم گشنه میشه بعدش باید صبر کنه ببینه نظر خانواده و جامعه در مورد خوردن یا نخوردن اون چیه ؟؟؟؟؟؟) بگذریم که توی جامعه ما (منظور ایرانه ) همیشه جنس مرد راحت تر از جنس زن میتونه به امیالش برسه و اگه حس کرد نیاز داره با کسی بخوابه همون جوری که میره سراغ یخچال و درو باز میکنه و یه ساندویچ میگیره و میخوره میره و این کارو هم میکنه مهم نیست که مردای ما حق قانونی خودشون میدونن که دست به هر عملی بزنن که خدای نکرده حسشون طوریش نشه چون بعدها بهش خیلی نیاز پیدا میکنن ولی زن در جامعه ایرون یعنی سرکوب یعنی مرگ و خودکشی در نهان.چرا؟

برام قابل قبول نبود یکی از جنس خودم اینو بگه نمی تونستم بپذیرم حتی اون با ذهن بازی که داشت اینجوری با مسئله برخورد کنه .نمی دونم شاید ما خودمون هم پذیرفتیم ما جنس دوم هستیم و بره وار باید به دنبال چوپانی که برامون نی میزنه راه بیافتیم و هرگاه ایشون مرحمت کردن ما بچریم و هروقت اذن کردن راه بیافتیم؟؟

من خودم با این 100%مخالفم .اگه مرد باید مسایل جنسی رو قبل از ازدواج بچشه و بدونه زن هم باید این تجربه رو داشته باشه چون اونا مکمل هم هستن مگه میشه مرد چیزی رو داشته باشه که زن فاقد اونه؟؟؟ چرا یه پسر حق داره از 6سالگی!!! مسایل جنسی رو حس کنه؟ چرا یه دختر توی سن 17-18 سالگی باید بترسه از اینکه درمورد خودش بیشتر بدونه؟

یه بار یکی از دوستام که اونم داشت از حق خانوم ها دفاع میکرد با من بود یکی از همکارای مرد خندید و گفت شما فمنیستین ؟

دوستم سرخ شد با اینکه دختر سر و زبون داریه!؟ و ساکت شد و من خیلی راحت گفتم آره ما فمنیستیم ! پسرک فکش چسبید به میز و نگام کرد!!! گفتم اگه فمنیست یعنی این که من نخوام جنس دوم باشم بخوام مادرم حق حضانت منو داشته باشه بخوام حقوق علاوه به تساوی که شما میگین تشابه هم داشته باشه آره من یک فمنیستم .(میدونم چرا اینو گفت میخواست ما رو از رو ببره؟)

من هم مثل همه آدم ها نیاز به عشق دارم و ثکث .....ولی ترجیح میدم تا وقتی که مردا ها منو جنس دوم میبین تا وقتی که مردا اولین نگاشون به من اینه که سبک و سنگینم کنن ببینن من چطورم واسه ثکث !تا زمانی که به خودشون اجازه میدن منو از داشتن حقوق انسانیم محروم کنم بدون عشق بمونم و بدون تجربه ثکث.

ولی هنوز مردی ندیدم وقتی درمورد زن حرف میزنه زن رو در رده پایین تر از خودش نبینه مثلا نمونه اونا:

این یکی از نمونه که چون بنده زن هستم ایشون نمیتونن حال منو بگیرن البته نه برا اینکه زن محترمه نه چون زن ضعیفه و اون بخواد هم دهن من بشه کسر شان نکبتیش میشه گوساله.............

2.یه همکار مردی داریم وقتی زنش تلفن میکنه اینقدر بد حرف میزنه انگار ارث باباشو طلبکاره ازش و مثل برج زهرماره و بعدش از کار خودشم کیفور میشه و به پسرا میگه هروقت خواستین لج زنتون رو دربیارین وانمود کنید خیلی کار دارین و باید زودی قطع کنه و بعدم هر هر مسخره شو رو میکنه چقدر ازش بدم میاد خدا میدونه به خصوص وقتی با خانوم های همکار شوخی میکنه ! همیشه هم از اینکه متاهله قر میزنه و من چند بار بهش گفتم مجبورت که نکردن بری زن بگیری و اون با یه قیافه حق به جانبی میگه به هرحال هر مردی باید یه روزی زن بگیره!!!!زنو میخوان فقط برا همون یه کار توی شبهای حساس زندگی که یه دفعه نترکن از بی زنی...

3.وقتی حرف میزنن میگن بابا دلت خوشه حالا که مجردی برو واسه خودت برا چی میخوای خودتو بدبخت کنی!! آخه الاغ تو که با زن گرفتن بدبخت شدی غلط کردی که گرفتی.

حتما میگین چرا اینا رو اینجا گذاشتم؟ برا اینکه دوستی ازم پرسید دوست پسر دارم یا نه و منم بهش گفتم نه و اون گفت دروغ میگم و منم گفتم هیچوقت نیازی بهش نداشتم و اون گفت مگه میشه آدم به عشق و ثکث نیازی نداشته باشه؟؟؟

و ما گفتیم نداریم دیگه و این توضیحات رو دادیم و حالا غرض از نوشتنشون اینجا فقط میتونه مرض به روز آوری باشه و بس!!

من از مردان تنفری ندارم و دوستان زیادی دارم که مرد هستن ولی اینکه بخوام باهاشون ثکث داشته باشم اندیشه ای است که در مغز ما نمیگنجد.راستی اگه بهم پیوسته نیست ببخشین .همیشه یه جاهایی از دستم در میره.

همیشه آخرین جا برا خونه تکونی اتاق خودمه .امروز بازم همه چیزای اتاق بیرون میریزم و بدون هیچ کم و کاستی برمیگردونم سر جاش.

کتابهای قدیمی که خریدم و دیگه به دردم نمیخوره ولی هنوزم نگرشون داشتم کتایهایی که از بس دس به دس گشتن ازشون یه جنازه مونده و من ندادم صحافی کنن به خاطر به اندازه قیمت کتاب باید واسه صحافی بدم.جنازه بازی عشق ر.اعتمادی که برگ برگ شده رو توی یه مقوا میپیچم و یه عالمه میچسبونمش فکر نمیکنم کسی بخوادش دیگه و اگر کسی در آینده خواست بخوندش باید اول ببردش صحاف خونه و ....

کتاب اقتصاد فرگوسن هم نیستش چه فاجعه ای !

و لوازم آرایشی که تقریبا همیشه دست نخورده خراب میشن و راهی سطل زباله میشن و گاهی میگم چرا اصلا میخرمشون .شیشه های لاکی که همه خشک شدن و یا کرم پودری که تقریبا دو سه سالی میشه ازش استفاده ای نشده و همچنان دست نخورده است.هیچ کدوم رو دور نمیریزم چون اگه ببینم جاشون خالی میروم میخرم پس میذارم همونجا بمونن.

حباب گلی که دست کرده بودم ترک برداشته و شکسته میندازمش دور و گل خشکاش رو برمیدارم و میریزم توی یه حباب دیگه(این حباب ها رو از صدق سر ادیسون دارم).

یه زمانی عشق خشک کردن گل داشتم و هر بیابونی میرفتم هزارتا خار و گل و گیاه میاوردم و آویزون در و دیوار میکردم ولی حالا فقط گلهای رزی که دارم و از باغچه میچینم رو نگه میدارم تیو حباب های لامپ قدیمی .من لامپ کم مصرف رو دوست ندارم آخه اگه خراب بشه نمیشه توش گل ریخت .من حباب های قدیمی رو بیشتر دوست دارم.

کتابخونه حالا سرجای قبلیشه و عروسکای من توش نشستن کنار کتاب جنگ و صلح من بچه اردک من خوابیده و آناستازیا همچنان ایستاده و به من خیره شده و حرکت دستم رو کلیدای این صفحه سیاه میبینه ! بابا نویل و سیندرلا و ماتیلدا (یه دورگه است)جک(خرس زرد منه) و خانوم برفی که خودم همشون رو درست کردم و هیچ کدومشون رو کامل نکردم و هنوز منتظرن برا دیدن این دنیا لابلای کتابای من جا خوش کردن و شاید امسال توی تعطیلات موهای ماتیلدا رو درست کنم و گوش های جک و چشم های خانوم برفی و بابا نویل!!

من که روزنامه ی کیهان و اطلاعات قدیم رو ترجیح میدم به این جوجه روزنامه های امروز جام جم و خبر واقعان که نه صفحه اقتصادیش به درد میخوره نه صفحه سینماییش فقط صفحه ورزشیش یه ذره بهتر داووم میاره .بقیه صفحه ها رو هنوز نکشیدم به شیشه ها زودی پرپر میشن و میریزن زیر پام.

واقعان اینام روزنامه هستن؟؟ یادمه اون موقع ها همیشه کیهان و اطلاعات میخریدم واسه عید. ولی امسال به خاطر قول برخی از دوستان که میان واسه پاک کردن شیشه ها ما همینجوری دس رو دس گذاشتیم که کی اینا از راه برسن و بگن با کدوم روزنامه راحترن ولی اونا نامردی نکردن و چندی پیش منکر همه چیز شدن وگفتن برنامشون به هیچ وجه تا اردیبهشت جور نمیشه!!!!!!!!!!!یعنی دو حالت داره یا ما عید رو نگه داریم و سال تحویل رو بذاریم برا بعد از خرداد یا اینکه مثل همیشه خودمون دست به کار بشیم و ما هم راه دوم را گرفتیم و خودمون مثل همیشه تنهایی تمامی شیشه ها که نه! تا حالا فقط شیشه های اتاق خودمان و مادرجان و درورودی را تمیزیدیم و بقیه در انتظارن که برویم و بتمیزیم!!!!

خلاصه کل مطلب اینکه  این کاغذای روزنامه هم مثل محتوای اونا به دردنخور شدن حداقل اون موقع اگه مطلب نداشت کاغذ درست و درمونی داشت واسه پاک کردن شیشه ها ولی حالا هنوز ماده پاک کننده به کاغذا نرسیده جوهرش از یه طرفی روون میشه و تیکه های کاغذ از یه طرف دیگه!!!!!!!!!

پیشنهاد میکنم اصلا روزنامه نخرین حتی برا شیشه پاک کردن چون ممکنه موقع شستن شیشه ها ناخواسته برخی از عناوین رو بخونین که دوتا شاخ رو پیشونیت در بیاد به چه گندگی و اصلا مناسب نیست با این شاخها دم عید اینور اونور برید.!!

تو ای رامین تو ای دیرینه دلدارم

چو میخواهم که نامت را نهانی برزبان آرم

صدا در سینه ام چون آه میلرزد

چو میخواهم که نامت را به لوح نامه بنگارم

قلم در دست من بیگاه می لرزد

نمیدانم چه باید کرد

نمی دانم چه باید گفت

به یادآور سخنهای مرا درنامه پیشین

سخنهایی که برمیخاست چون آه از دلی غمگین

چنین گفتم در آن نامه

"....اگر چرخ فلک باشدحریرم

ستاره سر به سر باشد دبیرم

هوا باشد دوات و شب سیاهی

حروف نامه :برگ و ریگ و ماهی

نویسند این دبیران تا به محشر

امید و آرزوی من به دلبر

به جان من که ننوسیند نیمی

مرا در هجر ننمایند بیمی....."

ندانستم کزین افسانه پردازی چه می خواهم

ولی امروز می دانم:

نمیخواهم حریر آسمان طومار من گردد

نه میخواهم ستاره ترجمان عشق افسونکار من گردد

دوات شب نیمآید به کارم

نه برگ و ریگ و ماهی غمگسارم

حریر گونه ام را نامه خواهم کرد

سرمژگان خود را خامه خواهم کرد

حروف از اشک خواهم ساخت

مگر اینسان توانم نامه ای اندوهگین پرداخت.....

 نامه های عاشقانه هرچی هم ازشون بگذره بازم میشه باهاشون همذات پنداری کرد

جرج خروسه در حالی که هنوز کلاه پردارش رو با افتخار به سر داشت و شال سبزرنگی که ماتیلدا براش بافته بود به خاک سپرده شد در حالی که به آرزوی بزرگش که آزادی بود رسیده بود چیزی که یه روزی جدش کونتا در دل داشت و مادر عزیزش.

شیرینی آزادی چیزی بود که باعث شد کیزی آواره بشه و با بدبختی دور از پدر و مادر عزیزش بچه ای دورگه به دنیا بیاره و بزرگش کنه .

(به نظرم دردناک ترین لحظه زندگی هر کسی زمانی که چیزی که حقشه ازش گرفته بشه و وقتی بخوان بهش برش گردونن ازش پولی بخوان یا بر سرش منتی بذارن ؟!)

بچه های تام همه بزرگ شده بودن و هرکدوم به سرانجام رسیده بودن به جز مری که از همه کوچیکتر بود .تا اینکه گروهی برا درست کردن ریل آهن به شهر اونا اومدن و مری عاشق حسابدار جوونی شد که با این گروه وارد شهر شده بود و کارگاه چوب بری یکی از بزرگان شهر رو اداره میکرد .

اون پسر خیلی سفید بود طوریکه از دور نمیشد تشخیص داد که اون یه دورگه است برا همین وقتی به مری ابراز علاقه کرد تام مخالف ازدواج بود اون دلش نمیخواست دخترش با یه کسی ازدواج کنه که بیشتر سفیده تا سیاه !!!

ایرن و ماتیلدا قانعش کردن این دلیل خیلی لوسی که بخواد با ازدواج جوونا مخالفت کنه و اونا هم همگی دورگه هستن حالا یه کمی کمتر فرقی نمیکنه ! تام با بی میلی قبول میکنه و دخترش رو به اون میده. و اون جوون خیلی زود لیاقت خودشو رو نشون میده و کارگاه چوب بری رو میخره و یکی از پولدارهای شهر میشه وقتی اون و مری بچه دار میشن همه مردم شهر اون دخترک رو خوشبخت ترین دختر شهر میدونن.

مری و خواهراش برای دخترک گاهی داستان پدربزرگ رو تعریف میکردن ولی دختر به شنیدن این آفریقایی بازی ها علاقه نشون نمیداد و ترجیح میداد توی کارگاه پدرش بین الوارها بازی کنه و پل مر هم از این قضیه خوشحال بود .

دختر توی ارکستر کلیسا پیانو میزد و کم کم پیشرفت کرد و تصمیم گرفت به دانشگاه بره و وارد دانشگاه شد و با مردی آشنا شد که با اینکه خیلی فقیر بود ولی کوشا بود و تصمیم گرفت باهاش ازدواج کنه و با وجود برخی مخالفت ها ازدواجشون رو توی کلیسای مادربزرگ ماتیلدا جشن گرفتن و بعد هم به دانشگاه برگشتن .

وقتی پارچه رو کنار میزنن صورت گرد و کوچولوی یه نوزاد که توی خواب بوده پیدا میشه و "اون من بودم"(این جمله خوده الکس هیلی بود.)

الکس وقتی با مادربزگ تنهاست مادر بزرگ از "مرد سیاهی میگه که ادعا داشته از آفریقا دزدیه شد وقتی میخواسته یه طبل واسه برادرش بسازه مردی که به رودخونه میگفته کامبی بولانگا و به گیتار میگفته کو"

ولی جورجیا خوشش نمی آد از این آفریقایی بازی و میگه اوه مادر ول کنین میدونین چن سال گذشته این چیزا رو به بچه نگین و مادر با غیظ میگه اینا ریشه این بچه است و باید بدونه.

الکس بزرگ میشه و وارد نیروی دریایی میشه و توی ارتش تنها رفیقش ماشین تایپش بوده و داستانهایی که مینوشته .

اینجوری که الکس میگه آخرین دیدارش با یکی از دختر خاله های مادربزرگش باعث میشه که اون شروع به جمع آوری اطلاعاتی در مورد اون سیاهی میکنه که از آفریقا اومده !

وقتی حرفاش رو ترجمه میکنن یه دفعه میبینه جمعیت به آرامی به سمتش میاد و زنی در اول کودکش رو به الکس میده و الکس بچه رو بغل میکنه وبقیه دهکده هم این کار رو تکرار میکنن وبعد دور الکس حلقه میزنن و پایکوبی میکن و مترجم توضیح میده اونا از اینکه یکی از گمشده های دهکده برگشته دارن خوشحالی میکنن و ازش تبرک میگیرن و الکس گریه میکنه از اینکه تونسته کاری رو که کونتا و کیزی و جرج خروسه و تام و مری پایه گذاری کردن و خواستن به پایان برسونه.الکس میگه اگه اعتیادم به تکنولوژی نبود برای ابد اینجا میماندم.

اون برای اینکه بتونه درد و رنج جدش رو بنویسه توی یه کشتی باری سوار میشه و از کاپیتان میخواد اجازه بده گاهی به انبار بره.

الکس توی انبار تاریک روی یه چوب گره دار در حالی که لباساشو درمی آورد دراز میکشید و سعی میکرد بتونه درد و رنج اونا رو بفهمه و خودش میگه این غیر ممکنه چون نه شکنجه میشه و نه بوی گند و کثافتی هست نه شپشی و نه داغی بر پشتش که آزارش نمیده!

البته به همین راحتی داستان رو جمع آوری نکرده اون چندین هزار صفحه آمار رو از روی میکروفیلم میبینه و هم چنین کتابخانه ملی آمریکا رو زیر رو میکنه تا بتونه داستانش رو جمع کنه و البته همه رو بامستندات مینویسه وگاهی از تخیلش برا خلق رفتارهایی که ممکنه بین آدمها رخ بده استفاده میکنه.

اون به آفریقا سفر میکنه و به روستای تولد جدش میره و دوباره به آمریکا برمیگرده و داستان رو مینویسه و با استقبال بالایی روبرو میشه و در پایان داستان در مراسم خاکسپاری پدرش که یکی از اساتید دانشگاه است و خیابانی به نامش نامگذاری شده داستان رو میبنده .الکس معتقده که همه اونا ""کونتا و کیزی و بل و جرج و تام و برادرا و خواهراش و ماتیلدا و مری و ایرن و دخترخاله ها ...دارن اونو میبینن و ازاینکه تونسته ریشه خودشو پیدا کنه خوشحالن""

پایان

پاورقی نوشته.. داستان ریشه ها به نظرم یه شاهکاره .البته من خودم وقتی این داستان رو خوندم تا مدتها از سفیدپوستا بدم میومدو هروقت یه دورگه رو توی تلوزیون میدیدم یاد این جمله الکس میافتم که "مطمئنا حساب مادربزرگش روی تپه کاهی توسط اربابی یا سرکارگر سفیدی رسیده شده!!!"

سیاهان در سازندگی امریکا نقش بالایی داشتن و تقریبا چرخ خای بزرگ این کشور با زور بازوی سیاهان افریقایی چرخیده ولی هنوز اونا یه شهروند درجه دوم محسوب میشن !!!

فصل سوم _ تام و ایرن

تنها شانسی که خانواده جرج میارن اینه که همه با هم به یک خانواده واگذار میشن .حتی اون خانواده که ارباب موری نام دارن حاضر میشن عروس خانواده که توی یه مزرعه دیگه است رو بخرن و خانواده با هم باشن (پسر بزرگ جرج اگه اشتباه نکنم اسمش ورژیله) ورژیل با همسرش لیلی سو و پسرش که تا حدی عقب مونده ذهنیه و خواهرش مری و کیزی و برادراش جرج کوچیکه و تام و ...(یادمه 8تا بچه داشتن ؟؟) و مادرشون ماتیلدا به مزرعه موری منتقل میشن و جرج از همه این قضایا بی خبره اون به انگلستان میره تا بتونه قرض اربابش رو با آموختن دانش خروس بازیش به مربی های انگلیسی بپردازه و ارباب لی هم روز به روز فقیرتر و بیمارتر و الکلی تر میشه ....

تام که از بچگی به درست کردن اشیا با فلز علاقه داشت و به واسطه پدرش و مادربزرگش به کارگاه آهنگری رفته بود و حالا آهنگر قابلی شده بود در مزرعه ارباب موری یه کارگاه آهنگری دایر کرد و تونست خودشو جمع و جور کنه و بقیه هم مثل سابق به کاراشون تو مزرعه مشغول بودن و چون ارباب های تازه از شهر اومده بودن و زیاد به مزرعه داری وارد نبودن کارا بدست خانواده جرج بود واونا هم برای اینکه ارباب و همسرش رو راضی نگه دارن تمام روز به خوبی کار میکردن و شبها دور هم جمع میشدن و از گذشته میگفتن از مالیزی خانوم از مادربزرگ کیزی از پدر که همیشه یه شال سبز رنگ دست باف مادرشون رو دور گردنش داشت و اون کلاه پردار!!

تام کم کم کارش رو توسعه داد و از مزرعه های دور و نزدیک سفارش گرفت تا اینکه توی یکی از این سفارشها تام سربه زیر با دختری به نام ایرن آشنا شد .ایرن یه دورگه بود .مادرش سیاه پوست و پدرش سرخ پوست بود برا همین رنگ پوست خاصی داشت و همین باعث شد که تام به ایرن علاقه مند بشه و بعد از چند وقت با هم بودن تصمیم گرفتن ازدواج کنن و ایرن با یه ترفند صاحبانش رو مجبور کرد که با قیمت مناسبی اونو به ارباب تام واگذار کنن و تام و ایرن با هم ازدواج کردن .توی همین موقع بود که جنگ شمال با جنوب شروع شد و جنوبی که مخالف آزادی برده هاب ودن به جون شمالی ها افتادن (همونی که توی فیلم اسکارلت میدیم ولی اونجا فضا کاملا متفاوته با اینجا)برده ها هر روز از پیشروی نیروهای شمالی میشنیدن و خوشحال میشدن .تا اینکه یه روز کلانتر به خونه ارباب موری اومد و از اون خواست تام رو در اختیار ارتش بذاره تا اسبها رو نعل بزنه و...

کلانتر آدم ناراحتی بود و با سیاها اصلا خوب نبود و مرتب به تام گیر میداد و اونو کاکا سیا صدا میکرد.یه شب وقتی تام داشت وسایلش رو جمع میکرد تا به مزرعه برگرده صدایی شنید و باعث شد به پشت چادر جایی که زباله ها رو میریختن بره اون پتکش رو هم میبره که اگه حیونی بتونه از خودش دفاع کنه ولی با تعجب میبینه یه سرباز سفید بین آشغالهاست و تا اونو میبینه فرار میکنه و کلانتر تام رو به جرم دزدی بازداشت میکنه ووقتی تام حقیقت رو میگه به جرم توهین به یه سرباز سفید محکوم به شلاق میشه و تام بعد از تنبیه دیگه صبر نمیکنه و بلافاصله وسایلش رو جمع میکنه و به خونه مبره و همه چی رو به ارباب میگه و ارباب هم که موضوع رو میفهمه عصبانی میشه و میگه دیگه به کلانتر اجازه نمیده اینجوری برخورد کنه .

همون شب وقتی همه دور هم نشستن و تام داره درمورد اون پسره براشون میگه ییکی در اتاق ماتیلدا رو میزنه و ازش یه لقمه نون میخواد و وقتی تام به سمت در میره جوون رو میشناسه ولی اونو به داخل میارن و بهش غذا میدن آخه جوونه از ضعیفی داره میمیره وخانواده جرج براش سرکارگری مزرعه رو میگیرن و اون پسر به اندازه اونا کار میکنه و باعث میشه که همه خانواده بپذیرنش.

ایرن که همه جور هنری داره و همه کار میکنه برای برادرشوهراش پیراهن میدوزه و برای خواهر شوهراش لباس آنچنانی و ...ایرن باردار میشه و همه خوشحالن.

جرج بعد از دو سال به خونه برمیگرده ولی میبینه از خونه یه جنازه مونده و زمین کاملا بایر شده و خروسها هیچ کدوم نیستن؟مالیزی رو میبینه ولی اون جرج رو نمیشناسه و وقتی جرج خودشو معرفی میکنه مالیزی با گریه بغلش میکنه و بهش خبر فروش خونواده رو میده و مرگ مادرش کیزی و همسر ارباب لی و اینکه فقط اونا اونجا هستن.

جرج ورقه آزادیش رو با هر زحمتی هست پیدا میکنه و بعد از اینکه سر خاک مادرش میره راه میافته که همسرش رو پیدا کنه .

جرج با پولی که از انگلیس آورده یه اسب تهیه میکنه و آدرس بچه هاشو پیدا میکنه و میره به سمتی که اونا هستن.ایرن پدرشوهرش رو ندیده ولی از روی نشونه های که بچه ها بهش دادن اونو میشناسه و صداش میکنه و بعد خودشو معرفی میکنه و بلافاصله با اون شکم بالا اومده تا مزرعه میدوه تا به همه خبر اومدن جرج رو بده و همه دور جرج و ماتیلدا جمع میشن در حالی که ماتیلدا محک جرج رو بغل کرده و گریه میکنه و جرج مثل همیشه سربه سرش میذاره و میخنده و همه میخندن .

چند روزی از اومدن جرج میگذره و حوصله اون سر میره چون اون کاری به جز پرورش خروسا بلد نیست درنتیجه دلش رو خوش میکنه به نوه کوچولوش که کمی مشکل داره و ازش میپرسه کسی داستان زندگی مادربزرگت رو برات گفته؟ تو میدونی کونتا کینته کی بود؟

و وقتی میبینه خبر نداره داستان رو براش میگه ووقتی شب پسر کوچولو داستان رو در برابر همه میگه جرج غرق در لذت میشه و همه از اینکه مادربزرگ رو فراموش کردن غمگین میشن و تام قول میده برای همه بچه هاش اینو بگه و همین کارو میکنه و برای هر هشت تا بچه ها داستان مادربزرگ کیزی و پدر افریقاییش رو میگه.

ولی جرج زیاد نمی تونه بمونه چون اون دیگه برده نیست و آزاده و قانون این ایالت اینه که اگه آزاد باشی نمی تونی بمونی ومگر اینکه برده بشی و هیچ کدوم از اعضای خانواده خواهان دوباره برده شدن پدر نیستن پس اون میره و چند وقت بعد با تمام شدن جنگ و لغو قانون برده داری همه خانواده آزاد میشن و پدر دنبالاشون میاد و اونا رو به یه شهر دیگه میبره و همه خانواده اونجا ساکن میشن و شروع به کار میکنن.

جرج پیر شده و بی حوصله و مرتب نق میزنه و حوصله همه رو سر میبره ولی یه روز وقتی کسی نیست دچار حمله میشه و توی بخاری میافته و نیمه از بدنش مسوزه و همه از مرگ ناگهانی جرج شوکه میشن و مراسم خاکسپاری مردی که مشهورترین مربیرخروسبازی رو در کلیسایی که ماتیلدا و تام بنا کردن میگیرن.

فردا روز هشتم مارچه!!! روز جهانی زن و احتمالا توی سطح دنیا زنها برا یه سری از حقوقشون که داره نقض میشه راهپیمایی میکنن و شعار میدن و در برخی جاها این اعتراض به خشونت و درگیری خواهد انجامید(منظورم ایروون نیست ها باور کنین الکی برچسب سیاسی بودن به من نزنین).

ولی من با این راهپیمایی ها مخالفم با مبارزه مخالفم .می دونی چرا؟برا اینکه به نظر من ما باید تربیت کنیم نه مبارزه کنیم .ما باید از وقتی که نطفه یه بچه توی رحم بسته میشه باهاش کار کنیم براش قصه شاه پریون نگیم براش از اینکه وقتی به دنیا اومد باید حامی من و تو باشه نگیم .باید تربیتش کنیم و بهش از لحظه اول یاد بدیم هر چی باشه در وهله اول انسانه و باید انسان بمونه بهش یاد بدیم فرقی نمیکنه با چه مذهبی به دنیا میاد باید به همه آدمها احترام بذاره برا اینکه اونا هم در وهله اول انسانن .

باید به پسرهامون یاد بدیم هیچ دختری نیازمند حمایت دستهای مردونه اون نیست و اگه روزی غمگین بود اگه غصه هاش زیاد شد میتونه پناه ببره به دستای یه زن در هرجایی که باشه و سرشو رو شونه های اون بذاره و فکر نکنه که شونه های اون آیا تحمل سنگینی غصه اونو داره یا نه و اجازه بده اشکاش بریزه بدون خجالت اینکه "مرد گریه نمیکنه"

به دخترهامون یاد بدیم یه انسان به دنیا اومده با تمام ویژگیهای یه انسان و بهش یاد بدیم همه فکرش اون شاهزاده با اسب سپید نباشه بهش یاد بدیم گاهی میتونه اینقدر قوی باشه که تنهایی زندگی کنه بدون اینکه نیازمند سایه سنگینی باشه .بهش یاد بدیم مبارزه نکنه با انسانی که از جنس خودشه و هیچوقت نخواد که به هم جنسی بفهمونه که قوی تره !

پس بیان مبارزه یا بهتر بگم تربیت رو از نطفه آغازین یه انسان دیگه شروع کنیم و بهش یادآوری کنیم هرچی هست مدیون عشق یه مرد قوی و یه زن قوی بوده که تصمیم به این بزرگی گرفتن که انسانی بسازن که دنیا رو به آرامش نزدیک کنه بهش یادآوری کنیم مرد مفهومش کار کردن و درآوردن خرج خونه نیست و مفهوم زن این نیست که لباس چرکهای ما رو بشوره یا غذا بپزه بلکه کسایی هستن که نیازمند محبت بودن و تنشون آتیش بود و با نزدیک شدن به هم و در آغوش هم خوابیدن اون آتیش براشون حکم گلستان ابراهیم شد و در دریایی از عشق غرق شدن تا تویی که اینجایی در بستری از عشق یک زن و مردی بتونی اینجا باشی...........

من با مبارزه با حاکمان شهر مخالفم میدونی چرا؟

برا اینکه اونا هم مثل من و تو هستن و راه اشتباهی رفتن بیا از کوچولوهایی شروع کنیم که دارن بازی خاله بازی رو تجربه میکنن بیا یادش بدیم تنها وظیفه اش غذا پختن و تمیز کردن خونه نیست و پذیرایی از مهمونا نیست بلکه اونم باید در ساختن اون خونه کمک کنه و این مرد نیست که باید کار کنه و زن وظیفه اش خرج کردن اون پولها نیست شاید گاهی مردمون هم به اندازه ما دوست داشته باشه توی خونه بخوابه و از حس امنیت لذت ببره پس بیا به پسر کوچولومون یاد بدیم که قرار نیست همیشه وظیفه یه نا آور؟؟؟ رو انجام بده و حق داره گاهی تو خونه باشه و برا خانومش غذا درست کنه و گردگیری کنه و بخوابه تا ظهر و بعدش هول هولکی یه چیزی برا ناهار بپزه.

به خدا سخت نیست امتحان کن جواب میده اونوقت نیازی نیست من و تو برا احقاق حقمون تجربه تلخ زندون رو تحمل کنیم یا ضربه های باتوم پسرای خودمون رو تحمل کنیم/

بیان به دختر کوچولهامون یاد بدیم اون باید بتونه تنها بازی کنه و برنده یا بازنده مهم نیست بلکه باید از بازیش لذت ببره.

بیان شهرمون رو بسازیم و این کارو از خونه خودمون شروع کنیم از پسر یا دختر کوچولوهایی که این اطرافن..

امروز حالم خوب نبود از اول صبح همش بدبیاری.شنبه نمی دونم چرا به طور ناگهانی پریود شدم شاید به خاطر فشار عصبی که داشتم بود و بعد رفتم خونه مامان الفینا .دیروز رفتم کلاس ورزش و مجبور شدم دوباره برم خونه مامان الفینا و اونا قصد داشتن برن خونه والدین بابای الفی و وقتی فهمیدن مهمون ناخونده دارن بهم دوباره تلفن زدن که ما میریم بعد میام دنبالت .مسئول کلاس تلفن کرده بود آژانس که بیاد دنبال ما .بی شعور مسئول آژانس ما رو پیچوند یک ساعتی و کسی رو نفرستاد و بعد از دو ساعت رسیدم خونه الفینا و رفتم بالا .حال هیچ کدوممون خوب نیست .حال داداشی بدتر شده .فرستادنش مرکز پزشکی هسته ای واسه نمونه برداری و عکس برداری هسته ای.دکتر ازش پرسیده شیمی درمانی میشی؟؟ اون بهم ریخته .دارویی که بهش برا عکس برداری تزریق شده باعث شده حالت تهوع هم به دردایی که داشت اضافه بشه.دیگه هیچکدوم حرفی نمی زنیم.من میرم تو اتاق و ایرج میرزا رو برمیدارم و با خودم میبرم توی تخت و یه شعری ازش خوندم خیلی طولانی بود"منوچهر و زهره" خوندم تا جایی که اومدن لامپ اتاق رو خاموش کردن و رفتن خوابیدن و منم با هزار تا فکر خوابیدم.همش به خودم میگفتم کی فکر میکردی اینجوری دوباره گیرت بندازه تازه این لعنتی داشت از خونه ما میرفت.حالا راضیم به دعوای مامان و بابا تا دیروقت.حالا راضیم به زندگی که داشتم و حداقل خوشحال بودم که داداشی ها خوشحالن با اینکه با ما دیگه میونه ای ندارن ولی حالا پر غصه ام و دیشب هم بد خوابیدم.

صبحی که از خواب بیدارم میکنه ازش نوار بهداشتی خواستم میگه تموم کرده .خواب از سرم میپره میگم خوب چی کار کنم میگه میخوای به بابای الفی بگم بره تا سر خیابون .میگم لازم نکرده دلم نمی خواد اون بره بخره.میگه اون نمیفهمه که .میگم ببخشین الاغ که تشریف ندارن میدونه تو پریود نیستی و فقط من اینجام حالا پیدا کنید پرتغال فروش را؟!!!

بی خیال میشم ازاین قضیه (نه اینکه من خجالتی باشم ولی دلم نمی خواد اون بره بخره مگه خودم چلاغم؟!) و میگم میرم فروشگاه رفاه از اونجا یه بسته میخرم و میرم شرکت.میگه این صبح کله سحر باز نیست میگم شانس و اقبال هر چی شد.........میروم و تعطیله تف به این شانس بیاد.

میدونم که یه خواربارفروشی جلوی شرکته که همه چی داره ولی فروشنده اون مرده !!!! و من تا حالا از این چیزا نخریدم ولی چه میشه کرد نمیتونم اینجوری تا بعد ازظهر دووم بیارم. تمام شجاعتم رو جمع کردم و رفتم توی مغازه سلام کردم (آخه میشناسدم میدونه همین دور و ورا هستم چون چن باری رفتم ازش کیک و بیسکویت خریدم) و یه راست میروم سمتی که این چیزا رو داره و یه بسته بر میدارم و با آرامش میام سمتش و بهش میدم .میپرسم چقدر میشه؟؟ میگه 450 تومن و من بهش پولش رو میدم و اون برام میذاره توی نایلون مشکی !!!

شاید به نظر شما خرید عادی باشه ولی توی جایی که وقتی می خوای از فروشنده زنش این چیزا رو طلب کنی نگاهی شیطنت آمیز داره و یه لبخند کجکی رو صورتش خوب وقتی بری از یه آقا بخری فکرشم یه کمی اذیت میکنه.

اومدم خونه با یه کوله کتاب (اشعار ایرج میرزا .ایلیاد هومر و برج عاج)ولی حوصله ای برا خوندن نیست.داداشی حالش خوب نیست ولی سعی میکنه روحیه اش رو حفظ کنه با هم آهنگای رپ شیرازی گوش کردیم و خندیدیم .اومدم چنتا وبلاگی رو که دوست داره باز کردم و تا براش بخونم. چیزایی که شراگیم نوشته به خنده اش میندازه ولی نمی دونم چی میشه که دوباره دچار تهوع میشه و از اتاق میره بیرون .باورم نمیشه بیماریش اینجوری از پا انداخته اش .خیلی وزن کم کرده .طوریکه داداشی کوچولو از اون بزرگتر نشون میده چثه اش رو .....خیلی سخته اینجوری ببینمش کسی که تا چن ماه پیش وزنش رو به هشتاد رسونده بود که بتونه بره توی وزن بالاتری برا مسابقات و حالا نمی دونم ...........

امیدوارم همه علایم اتفاقی باشه .امیدوارم همه چی پایان خوبی داشته باشه.

پ.ن. از تمام دوستان خوبم که کامنت گذاشته بودن ممنون.آنی همیشه فکر میکرد میتونه با مشکلات راحت برخورد کنه ولی تو این چن روز خیلی خرد شده چن بار حتی الان که داره مینویسه گریه کرده .کم آورده خودش میدونه نباید کم میآورد ولی آورده و این داره خرابش میکنه کاشکی یکی بود که الان آنی بهش تکیه کنه و گریه کنه و داد بزنه تا جایی که چیزی از صداش براش نمونه.کاشکی یکی بود که آنی بی پرده از رنجی که میبره میگفت بدون اینکه نگران باشه ممکنه روحیه بقیه رو خراب کنه .کاشکی آنی مجبور نبود توی شرکت نقش یه دختر شاد بدون غصه رو بازی کنه و سربهسر همه بذاره و از درون بسوزه و توی ماشین سرش رو تکیه بده به ماشین و بره تو رویا وقتی برسه خونه از رویاش بیاد بیرون و بشه خودش و درد بیاد سراغش ......من داداشیم رو میخوام ...دلم گرفته داره میترکه دارم تکه تکه میشم. خیلی دلم تنگه به خدا .